کتاب «معماری ذهن» نوشته پیتر کاروترز یکی از مهم‌ترین آثار در فلسفه ذهن و علوم شناختی معاصر است که به بررسی ساختار درونی و سازمان‌بندی شناخت انسان می‌پردازد. پرسش بنیادین این اثر بر این محور استوار است که ذهن انسان تا چه اندازه ساختاری پودمانی یا ماژولار دارد.
کاروترز در این کتاب از دیدگاه «پودمانی بودن حداکثری» دفاع می‌کند و نشان می‌دهد که ذهن تنها مجموعه‌ای از حواس یا ادراک‌های ساده نیست، بلکه سامانه‌های شناختی عالی‌تر نظیر باورها، تمایلات و تصمیم‌گیری‌ها نیز از پودمان‌های پردازشی مستقل و تخصصی تشکیل شده‌اند. او با ترکیب شواهد روان‌شناسی تکاملی، عصب‌پژوهی شناختی و زبان‌شناسی، این ایده را تقویت می‌کند که ساختار ذهن در جریان تکامل طبیعی برای حل مسائل انطباقی انسان شکل گرفته است.
نویسنده چالش‌های سنتی این نظریه، مانند انعطاف‌پذیری فکر و تفکر خلاق را نادیده نمی‌گیرد؛ بلکه استدلال می‌کند زبان طبیعی نقش پل ارتباطی میان این پودمان‌های مستقل را ایفا می‌کند و امکان تفکر یکپارچه و آگاهانه را به انسان می‌بخشد. این اثر تلاشی درخشان برای پل زدن میان مدل‌های محاسباتی ذهن و نظریه تکامل است و راهنمایی اساسی برای پژوهشگران شناختی به شمار می‌رود.
